Te cerré la puerta
pero olvidé echar el cerrojo
a tu recuerdo.
Glòria Bosch
martes, 4 de mayo de 2010
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
skip to main |
skip to sidebar
A door da túa ausencia
trónzame en anquiños
a quietude da miña
existencia.
A door da túa ausencia,
mátame.
Vén no vento a bicarme
cos teus labios de seda.
Enche coa lus do teu rir
o peito seco deste
camiñante.
Lábrame a pel
coas cunchas de berberecho dos teus ollos.
Agarimosa galega da fronteira oriental,
volve,
lévame canda a ti,
a ese territorio branco
onde todo é doado
e mol.
.jpg)
.jpg)
Alguien asesinó mi alegría
Agarimosa galega
A door da túa ausencia
trónzame en anquiños
a quietude da miña
existencia.
A door da túa ausencia,
mátame.
Vén no vento a bicarme
cos teus labios de seda.
Enche coa lus do teu rir
o peito seco deste
camiñante.
Lábrame a pel
coas cunchas de berberecho dos teus ollos.
Agarimosa galega da fronteira oriental,
volve,
lévame canda a ti,
a ese territorio branco
onde todo é doado
e mol.
 |
Datos personales
Archivo del blog
Mi lista de blogs
1 comentario:
Ta lindo, as cicatrices existem pero somos o resultado delas, hai xente que abre un paraíso e que logo nolo cerra vai ti saber porque...
Publicar un comentario