martes, 30 de junio de 2009

Errores


Una ventana al pasado.
Un trampolín hacia el futuro.
Una lágrima amarga por lo inevitable.
Una mirada náufraga en un mar de soledad.

Beatrice Bressan

2 comentarios:

Carlos de Galiza dijo...

Un dia vinte nesa praia,
meu corazón tremeu,
meus olhos miraron os teus peitos,
os teus lábios, o teu riso,
ti richeste e deches a volta,
NON
ese xesto teu tranquilo e superior,
con iso non podo,
transformeime en cada grao desa praia, en cada brisa pasada e futura,
Agora son un trastornado bipolar,
só falo e penso de dúas cousas:
a tua mirada e a tua ausencia...

agarimosa galega da fronteira oriental dijo...

Grazas!!!!!

Tes tanta sensibilidade... nunca deixes de expresala....

Bicos meu ben