Só estou seguro das minhas dúbidas, das minhas certezas absurdas,MANHá VEREMONOS ... e eu pregunto que palabra é esa para separarnos?o tempo cos seus segundos avanzam como soldados ao frente, e eu espero na porta da fortaleza.Desdóbrate minha beleza e faremos a maxia de ser dous em um, agora mesmo só tenho 2 amores, ti e Galiza. Volverás a Terra e eu instalarei um muro de púas para evitar que volvas sair... desgastaremos os nosos corazons de tanto apretuxalos, quedaremonos sem cordas vocais de tanto falar. E eu pregunto: nom hai maxia capaz de evitar que ese bebedizo que me fixeches tomar me condene a NOM quererte. Negome a despedirme de ti, so espero em apertarte toda a eternidade e convertinos en cinza e po.
Carlos García
.jpg)
.jpg)
2 comentarios:
ola, hoxe estaba lendo e entrei acá um pouco. Acabo, podo recomendar varios libros galegos?
comecei por certo a pinchar nos teus enlaces... canto desconhezo!
1) A Galicia irredenta, de Álvaro XosÉ López. Editorial Xerais.
2) A memoria da nación, o reino de Gallaecia, de Camilo Nogueira. Ed, xerais.
3) O reino Medieval de Galicia, de Anselmo López Carreira.
Falamos outro dia deles, grazas a estes e algúm mais amo o meu pais mais, o último é bufff, podo pasarche algúm. Muaaaaaaaa
Grazas!!!!
Tomo nota!!!!
Beijos
Publicar un comentario